چون سایه های بی امان
بازیچه ی دست زمان
دراین دنیا ماندم چنان
افسرده وحیران
سرگشته و نالان
چون آدمک زنجیر,بردست و پایم
از پنجه ی تقدیر من کی رهایم
ای که تو, دادی جانم
گو به من, تا کی بمانم
آدمی چون آدمک
مخلوقی سرگردان
چون آدمک زنجیربردست و پایم
از پنجه ی تقدیر من کی رهایم